Προσεχείς Επισκέψεις τον Σεπτέμβριο

Σάββατο 6 Οκτωβρίου, ώρα 09:30

 

Διάρκεια: 3+ ώρες
Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ
(Αν δεν έχετε χρήματα, μιλήστε μας.)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ



Η Αθήνα είναι αόρατη. Κρυμμένη κάτω από έτοιμες εικόνες, θόρυβο, και υπερβολικές, αφηγήσεις. Ο θαυμασμός και η απαξίωση σωριάστηκαν πάνω της.

Η Αθήνα είναι πόλη εμβληματική, παλίμψηστο όπου η κάθε νέα περίοδος φωτίζεται και φωτίζει τις προηγούμενες. Ωστόσο, επειδή το κείμενο της συνεχώς ξαναγράφεται χρειάζεται να ασκούμαστε διαρκώς στην θέα και την ανάγνωση της.

Η «Επίσκεψη» είναι μια πρόσκληση επίσκεψης της πόλης. Επίσκεψη τελικά της Ιστορίας διότι η πόλη αποτελείται από τις προηγούμενες στιγμές της. Χειρονομία ταιριαστή όταν το παρόν μας πνίγει. Το παρελθόν φωτίζει ψύχραιμα το παρόν και του προσφέρει χώρο.

Η ιστορία της Αθήνας είναι πύλη για να μπούμε στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας αλλά προ πάντων στην Ιστορία του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η σύγχρονη Αθήνα ξεκινά τον 19ο αιώνα και γι’ αυτό αποτελεί αποτύπωμα του, αρχείο και μαρτυρία του. Έχει ειπωθεί πως «Ο 19ος αιώνας είναι ο πατέρας μας», αιώνας του εθνικισμού και της βιομηχανικής επανάστασης, απόγειο της Ευρωπαϊκής επικράτησης, κορύφωση της ευρωκεντρικής αντίληψης στην οποία η ίδια η Αθήνα κατέχει, συμβολικά, κεντρική θέση.

Η Αθήνα επισκιάζεται από την λεγόμενη χρυσή εποχή της. Τον 5ο αιώνα π.Χ. Τι θα γινόταν αν κοιτούσαμε προσεκτικά τις άλλες περιόδους; Την Ελληνιστική/Ρωμαϊκή την λεγόμενη Βυζαντινή και την Οθωμανική.

Η Αθήνα μας αναγκάζει διαρκώς να δούμε με ποιόν τρόπο συνεχίζουν, ακόμα και με ασυνέχειες, οι ζωές μας, οι καιροί και οι εποχές. Κατά μίαν έννοια ούτε η συνέχεια ούτε η ασυνέχεια είναι δυνατές.

Όταν το προσέξεις, το υλικό της πόλης εμφανίζει συνδέσεις ανάμεσα στα κομμάτια του, που υποδεικνύουν αλυσιδωτά άλλες. Τελικά ο άμορφος σωρός γίνεται μακροσκελές κείμενο, ένα αρχείο του οποίου ακόμα και οι άδειες σελίδες μαρτυρούν μια παρουσία, μια πρόθεση, μιαν εποχή. Τα κενά είναι πλήρη και το να κοιτάς προσεκτικά την πόλη μοιάζει πολυτέλεια που δεν εξαντλείται, προνόμιο που δεν χάνεται.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ



Ακολουθεί ένας κατάλογος πηγών. Βιβλία, αρχεία, ομιλίες. Με εξαίρεση τις τέσσερεις πρώτες, οι υπόλοιπες συνοδεύονται από ένα εισαγωγικό κείμενο. Το κομμάτι αυτά είναι ένα πρόσθετο κεφάλαιο της “Επίσκεψης”, βρίσκεται στην καρδιά του εγχειρήματος και θα συνεχίσει να ενημερώνεται.

Οι τέσσερεις πρώτες δε χρειάζονται σχολιασμό. Για όλες τις υπόλοιπες, όμως, προσπαθήσαμε να είναι λιγότερο προφανής, να ανοίγουν τη συζήτηση κι έτσι να καθιστούν σαφές γιατί η πόλη είναι τόσο επίκαιρη. Θέλαμε οι προτάσεις και οι συνδέσεις που κάνουμε να μην είναι προφανείς, να είναι κάπως προκλητικές. Γι’ αυτό και συνοδεύονται, από ένα σχετικά σύντομο κείμενο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ



Η Επίσκεψη ξεκίνησε πηγαία το 2010. Σαν αυθόρμητος περίπατος με ξένους επισκέπτες, δημοσιογράφους, ερευνητές επιστήμονες, καλλιτέχνες η απλώς φίλους που θέλανε να συνδεθούν με τις εξελίξεις στην Έλλαδα.

Μια συζήτηση καφενείου δεν έφτανε. Έπρεπε να βγούμε από το επείγον, να βρούμε χρόνο. Έπρεπε πάνω απ’ όλα να δοκιμάσουμε κάπως τα όρια και τους αυτοματισμούς της γλώσσας που οδηγούσαν το μυαλό διαρκώς στα ίδια συμπεράσματα Χρειαζόταν η εμπειρία του χώρου που θέλαμε να γνωρίσουμε, χρειαζόμασταν τη συνείδηση αυτού του χώρου. Κι αυτή η συνείδηση που πιέζει, επειδή απλώς υπάρχει, την γλώσσα να αλλάξει διαδρομές ονομάζεται διαφορετικά ποίηση. Να πω λοιπόν, από νωρίς, πως βγήκαμε στον δρόμο με τον πόθο της ποίησης, ακόμα κι αν η Επίσκεψη δεν ξεχειλίζει απαραίτητα από ποιητικότητα .

Όταν, πάλι, άρχισε να γίνεται με Έλληνες και Αθηναίους ήταν αντίδραση στην αγωνιώδη θλίψη και σε μια διάχυτη απαξίωση κάθε πράγματος Νεοελληνικού. Απαξίωση που πρέπει να πούμε καθαρά πως στερείται σοβαρότητας αν και συχνά γίνεται περισπούδαστα. Η Επίσκεψη ήταν πρόσκληση σε μιαν αδυσώπητη παρηγοριά. Διότι τέτοιο είναι το μάθημα της Αθήνας, ειδικά και της Ιστορίας, γενικότερα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ



Από τη λογοτεχνία και την ζωγραφική ο Αλέξανδρος Μιστριώτης οδηγήθηκε σε διαφορετικές καλλιτεχνικές γλώσσες όπως η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και τα «νέα μέσα».

Στο χώρο των παραστατικών τεχνών κάνει συστηματικά βίντεο που εντάσσονται σε παραστάσεις ή επιμελείται την δραματουργία. Παρουσιάζει κείμενα δικά του ή άλλων στα πλαίσια της έρευνας για ένα «Θέατρο της Ησυχίας», ένα θέατρο συχνά ανεπίσημο, όπου ελέγχεται η διάκριση μεταξύ θεάτρου, ποίησης και στοχασμού. Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει προσκεκλημένος σε διεθνή φεστιβάλ και συναντήσεις που αφορούν θέματα όπως οι σχέσεις της τέχνης με την κοινωνία ή της τεχνολογίας με τον πολιτισμό. Γεννήθηκε στον Καναδά μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε εικαστικά στην Γαλλία.
Διατηρεί το ιστολόγιο https://stinathina.wordpress.com/.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ



Κάποιες ευχαριστίες

Helle Solvang, Χριστιάνα Συμεωνίδου, Lisa Maria Bauer, Maryvonne Riedelsheimer, Almut Wedekind, Matthew Booth, Camille Louis, Γιώργος Πρίνος, Matt Grubb, Jody Rogac, Γεωργία Μπεζιάνη, Ανδρέας Σκούφης, Κέλλυ Διαπούλη, Μιχάλης Χατζηγιάννης, Μαρία Κακογιάννη, Ανδρέας Φωκάς, Γιώργος Σαλαμέ, Ευριπίδης Λασκαρίδης, Φίλιππος Κανακάρης, Ελπίδα Ορφανίδου, Σοφία Ιωάννου, Nan van Houte, Αναστασία Παράβα, Mari-Mai Corbel, Guillaime Allardi, Armelle Dousset, Ηλίας Παπαγιαννόπουλος, Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, Δημήτρης Μιστριώτης, Σίσσυ Τσελεπίδου, Τζένη Αργυρίου, Πηνελόπη Λιάσκου, Μπετίνα Παναγιωτάρα, Μαριέλα Νέστορα. Ιάσων Αθανασιάδης, Preethi Nallu, Διονύσης Σκλήρης, Αλέξανδρος Κωνσταντινόπουλος, Αλέξανδρος Στουραΐτης, Στεργιανή Τσιντζιλώνη, Μαρίνα Δεμερτζιάν, Boris Gibe et Clara, Riccardo Meneghini, Maria Ahlroth, Oskar Pöysti, Radoslav Piovarci, Alar Tasur, Toomas Ojaso, Eve Ganneau, Anna Fascendini, Giulietta Debernardi, Martin Amundsen, Nicke von Weissenberg, Henk Keiser, Matilda von Weissenberg, Μυρτώ Χαραλάμπους, Λαμπρινή Μίχου, Γιάννης Κοζάτσας, Charis Lyberis, Flavia Barca, Jordi Pascual, Luca Bergamo, Marc Villarubias, Αγγελική Λαμπίρη, Lucrezia Ponzano, Julia Perheim, Νίκος Αναστασόπουλος, Κωνσταντίνα Θεοδώρου, Marcel , Laurence, Μargot, Solal et Elie Hartmann, George Salameh, Jerome Montagne και σε άλλους πολλούς που ξεχνάμε ή συστελλόμαστε να αναφέρουμε…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ